Precious Gift

Ίσκια, Ιούλιος

Είμαι ευτυχισμένος. Είχα καιρό να νιώσω έτσι: και τι ακριβώς μου προκαλεί αυτή τη βαθιά και τόσο προσωπική αίσθηση χαράς και ελαφράδας. Τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα. Η σιωπή γύρω μου είναι υπέροχη: το δωμάτιο του ξενοδοχείου στο οποίο βρίσκομαι εδώ και πέντε λεπτά βλέπει προς ένα καταπράσινο ψηλό βουνό, προς μερικά ταπεινά σπιτάκια. Βρέχει. Ο ήχος των σταγόνων μπερδεύεται με τις φωνές που ακούγονται από μακριά. Είναι πυκνές και απροσμέτρητες. Η βεράντα μου γυαλίζει απ’ τη βροχή, το αεράκι είναι πεντακάθαρο.
Η αίσθηση της χαράς, σχεδόν της περιπέτειας, που νιώθω όντας σ’ αυτό το ξενοδοχείο βαθιά μέσα στην Ίσκια είναι από εκείνες που σπάνια πια μου δίνει η ζωή. Είναι σαν να ζούσα από πάντα εδώ. Μοιάζει με το Φριούλι, την Κάρνια, την Εμίλια. Πότε πότε μόνο, η προφορά του κόσμου μου θυμίζει πως βρίσκομαι στο νότο. Κάτι υπέροχο με περιμένει: ότι κι όταν ήμαστε παιδιά, την πρώτη μέρα των διακοπών, με το καλοκαίρι ατέλειωτο μπροστά μας.
Μα πως κατέληξα εδώ; Τώρα που το σκέπτομαι, ζώντας εδώ και πέντε λεπτά αυτή τη σχεδόν οικογενειακή γαλήνη, μοιάζει σαν να έχω πίσω μου ένα ταξίδι, το λιγότερο ομηρικό.
Θα ήθελα να γράψω αν είχα την ικανότητα, μόνο για τον αναγνώστη εκείνο που δεν κουνήθηκε ποτέ από το χωριουδάκι ή την πολίχνη του, παρά για σύντομα ταξίδια εκεί γύρω, και ονειρεύεται το Κάπρι, ονειρεύεται την Ίσκια, όπως τα ονειρεύτηκα κι εγώ παιδάκι. Θα χρειαζόταν, όμως, ένα ολόκληρο βιβλίο γιατί δεν συνέβη δα και τίποτα: συνέβησαν μονάχα τα πράγματα που ανήκουν στη ζωή και χάνονται πριν καλά καλά περάσουν πέντε λεπτά.
Pier Paolo Pasolini

"Το μακρύ ταξίδι της άμμου" είναι μια απίστευτη έκδοση [μετάφραση Μπουμπουλίνα Νικάκη, εκδόσεις Ηλέκτρα] το πιο όμορφο ταξιδιωτικό ημερολόγιο που διάβασα ποτέ. Τα πρωτότυπα κείμενα στα ιταλικά και οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες του Philippe Seclier, στα χνάρια του P.P.P., κάνουν το ταξίδι ακόμα πιο μαγευτικό.