Forever K.

Παρασκευή

'Ηθελα να σε εντυπωσιάσω, να δείξω χαρακτήρα, να μη σου γράψω ακόμα, να τελειώσω πρώτα μια δουλειά, μα η κάμαρη είναι αδειανή, κανένας δε νοιάζεται για μένα, είναι σα να μου λένε: αφήστε τον, δε βλέπετε πόσο τον βασανίζουν τα δικά του, είναι σα να 'χει δεθεί κόμπος η γλώσσα του. Έτσι, έγραψα μόνο μισή σελίδα και είμαι πάλι κοντά σου, έχω πέσει πάνω απ' το γράμμα όπως είχα πέσει τότε στο δάσος δίπλα σου.

Σήμερα, δεν ήρθε γράμμα, μα δε φοβάμαι, σε παρακαλώ Μίλενα, μην το παρανοείς αυτό, ποτέ δεν έχω φόβο για σένα, κι αν φαίνεται μερικές φορές κάτι τέτοιο και φαίνεται όντως και μάλιστα συχνά, είναι μονάχα μια αδυναμία, ένα καπρίτσιο της καρδιάς που ωστόσο ξέρει πολύ καλά για ποιόν χτυπάει, ακόμα και οι γίγαντες έχουν στιγμές αδυναμίας, ακόμη κι ο Ηρακλής θαρρώ είχε πέσει μια φορά αναίσθητος. Μα μπορώ, δαγκώνοντας τα χείλη μου κι αντικρίζοντας τα μάτια σου, να υπομείνω τα πάντα: απόσταση, αγωνία, έγνοιες, απουσία γραμμάτων.

...................................................

1921, Franz Kafka, Γράμματα στη Μίλενα