Compilation Odyssey

Παρασκευή 7 Οκτώβρη (παρακαλώ να καταγραφεί η μέρα), ώρα: 22:22 Σταθμός μετρό Εθνική Άμυνα. Μόλις έχω φύγει από το γραφείο, πτώμα… Περιμένω το τραίνο να περάσει και ξαναβλέπω (σαν σε video clip) τα παρακάτω, ενώ ταυτόχρονα μου κάνω πλύση εγκεφάλου μέσω discman. Ναι, αυτή είναι η τέλεια σειρά και αυτό είναι το τέλειο track για να αντικαταστήσει το track 5 του οποίου η τύχη αγνοείται. Σε κανένα μήνα και αφού η συλλογή θα κυκλοφορεί στα μαγαζιά θα έρθει ο αγαπητός συνάδελφος από το νησί της βροχής να πει ορίστε σας δίνουμε το track 5. Τι να το κάνουμε τώρα το track 5 αγαπητέ μου??? να μαζευόμαστε και να το ακούμε σπίτι μου? Η κυρία ή δεσποινίς H. από το νησί της βροχής (επίσης) δεν μου έχει στείλει το cd με το track 14 (αυτό ήταν γρουσούζικο και τυχερό μαζί απ’ την αρχή). Δεν ξέρω αν είναι πολυάσχολη, τσιγγούνα ή βαριέται, όπως και να ’χει την συγχωρούμε γιατί το track 14 έχει σημαδέψει τη ζωή μας. Σημασία έχει ότι από βινύλιο του 70 δεν μπορεί να μπει, οπότε μπαίνω στο Amazon, δοκιμάζω την τύχη μου με τις υπερχρεωμένες πιστωτικές και ελπίζω το cd να είναι στο σπίτι μου πριν από την σημαδιακή Παρασκευή και 13 (που είναι το απόλυτο deadline). O S. (το μεγάλο αφεντικό ενός μικρού αγαπημένου label στο νησί της βροχής) εδώ και μέρες δεν απαντάει στα e-mail μου που αφορούν το track 6. Κάποια στιγμή συνειδητοποιώ ότι ο S. δεν είναι απλώς ένας S. αφεντικό ενός μικρου label, αλλά πρώην βασικό μέλος των C. και των T. και για να μην το κουράζω, τρελός καλλιτέχνης (άρα μπορεί και να μην μου απαντήσει ΠΟΤΕ!) Σ’ αυτές τις περιπτώσεις το μόνο που μπορεί να έχει αποτέλεσμα είναι ένα τηλέφωνο και ευτυχώς πετυχαίνω τον ευγενέστατο P., ο οποίος αναλαμβάνει να «καθαρίσει». Και ενώ είμαι έτοιμη να του πω «ποιος τη γαμάει τη συλλογή, με θέλετε να έρθω να δουλέψω μαζί σας?» αποφασίζω ότι μάλλον δεν είναι της Παρούσης… Επίσης χάρη σ’ αυτήν τη σύντομη αλλά αποτελεσματική συνομιλία μας, μαθαίνω ότι οι Czars προφέρονται Ζαρς και κακώς τους λέω Τσαρς τόσο καιρό, γιατί αν ήθελαν να προφέρονται Τσαρς θα γραφόντουσαν Tsars!!! Μετά από προσωπική δέηση στο φάντασμα του D., νεκρού τραγουδιστή των T. (που τριγυρίζει στο σπίτι μου αυτές τις μέρες), η C. επέστρεψε από τις σύντομες διακοπές της και επιτέλους μου ανακοίνωσε ότι την έχουμε πάρει την άδεια για το track 12, απλώς είχε ξεχάσει να μας το πει γιατί είναι πολύ busy!!! Μέσα στη γκρίνια μου χαμογελάω καθώς ακούω τα english accents από την άλλη μεριά της γραμμής και τους φαντάζομαι να τρώνε τα τριγωνικά σάντουιτς για lunchbreak και να ετοιμάζονται να ξεχυθούν στις pub μόλις κλείσουν τα pc (because it’s Friday!!!). Εντωμεταξύ η I. βρίσκεται στο Παρίσι και εγώ έχω μείνει με το jpg στο χέρι. Αν δεν υπογράψει το χαρτί ότι μου δίνει την άδεια να το χρησιμοποιήσω για το εξώφυλλο μπορεί αύριο να βρεθούμε αντιμέτωπες σε διεθνές δικαστήριο. Μπορεί αυτό να είναι μια καλή ευκαιρία για να χάσω τη δουλειά μου για πάντα και να γνωρίσω από κοντά τις φυλακές του Rotterdam. Σε μια κρίση άγχους και απογοήτευσης ξυπνάει η φεμινίστρια μέσα μου και αποφασίζω ότι το track 13 της S. θα μπει στη συλλογή ο κόσμος να χαλάσει ως ένδειξη διαμαρτυρίας και για να περάσει το μήνυμα ότι όλοι οι άντρες είναι καθάρματα (μαζί κι εσύ μωρό μου!) Οι αντίπαλοι της απέναντι όχθης με έχουν καταστρέψει με το track 3 και όσο κι αν προσπαθούν να με πείσουν για το αντίθετο πιστεύω ότι υπάρχει δόλος… αλλά η αχλάδα έχει πάντα πίσω την ουρά, κάποτε θα ξαναρθει ο R. στην Ελλάδα και τότε θα τα καρφώσω όλα. Επίσης έχει πιάσει ξανά ζέστη και αναγκάστηκα να ανοίξω ξανά το μισητό air condition (εξάψεις!!!) Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, φαντάζομαι την J., στην άλλη μεριά του Ατλαντικού να κοιμάται ή κάπου να μπεκροπίνει ενώ εγώ παλεύω να πάρω την άδεια για το τραγούδι της (track 5) από τον Άγγλο εκπρόσωπό της προτού αυτός φύγει για το καθιερωμένο autumn break που ξεκινάει την άλλη εβδομάδα.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, έχω φάει μισή πίτσα Roma (με ζύμη 80s, if you know what I mean) και μισό βάζο γλυκό του κουταλιού σταφύλι που έφτιαξε η μαμά του Κ. και το είχε φέρει στο γειτονικό γραφείο στον Β. ….

* Οποιαδήποτε ομοιότητα με κοινούς θνητούς, καλλιτέχνες και αληθινά γεγονότα δεν είναι καθόλου συμπτωματική.