Flashback # 3

(M.C.Escher "Eye")

Έχεις το πιο καθαρό βλέμμα που έχω δει ποτέ. 'Aραγε το έλεγε συχνά αυτό ή ήταν κάτι που του συνέβαινε για πρώτη φορά; Δεν θα το μάθει ποτέ και ακόμα χειρότερα δεν θα τον ξαναδει ποτέ επίσης. Αυτό το ποτέ την πονάει τόσο πολύ. Είναι το πιο όμορφο πράγμα που της είπε κανείς ποτέ. Πολλά ποτέ μαζεμένα, ε; Πάλεψε πολύ μέσα της μέχρι να αφήσει την ρομαντική πλευρά της να κερδίσει: ε όχι λοιπόν δεν συνηθίζει να το λέει σε όλες αυτό και άλλωστε σιγά την ατάκα για να ρίξεις γκόμενα... μόνο σε κάτι βλαμένες σαν κι εσένα αρέσουν αυτά. Και ναι λοιπόν, δεν είχε πιεί πολύ, ήξερε πολύ καλά τι σου έλεγε. Τότε λοιπόν γιατί, ΓΙΑΤΙ;

Τρία χρόνια έχουν περάσει και πλέον της διαφεύγουν κάποιες λεπτομέριες. Θυμάται το χώρο: ένα πολύχρωμο ethnic bar με περίεργη διαρρύθμιση, ευχάριστος χώρος απ’αυτούς που σε κερδίζουν αμέσως και σε κάνουν να νιώθεις άνετα. Δεν θυμάται καθόλου την μυρωδιά του ενώ θυμάται πολύ καλά την δική της, εκείνο το άρωμα που φόραγε τότε μανιωδώς με τα μπαχαρικά και το σανταλόξυλο. Η μυρωδιά της ήταν ένα απ’τα λίγα πράγματα που την έκαναν να νιώθει αυτοπεποίθηση. Το σαπούνι πλυντηρίου στα ρούχα της, το μαλακτικό καρύδας στα μαλλιά της και το άρωμα που άλλαζε ανάλογα με τις εποχές του χρόνου (ελαφρύ το καλοκαίρι, πλούσιο το χειμώνα) όλα ανακατέβονταν μαγικά με τη μυρωδιά του σώματός της. Ακόμα και η μυρωδιά του καπνού που καμμιά φορά τρύπωνε δυσάρεστα μέχρι στα εσώρουχά της, μύριζε αλλιώς επάνω της. Όλοι οι πρώην της χάνονταν γλυκά μέσα στο δάσος των μαλλιών της, ενώ κάποιοι πιο τολμηροί έχωναν τη μύτη τους εκεί ανάμεσα στο λαιμό και στο στήθος της και δεν χόρταιναν τις μυρωδιές. Επίσης δεν θυμάται τι φορούσε, ή τι ποτό έπινε .... έχει σημασία; Θυμάται όμως το χαμόγελό του τόσο καλά, δεν θα το ξεχάσει ποτέ. Και όλα αυτά που είχαν μοιραστεί. Είχαν πει πάρα πολλά αν σκεφτείς ότι είχαν μόλις γνωριστεί. Απίστευτη οικειότητα και ειλικρίνεια... Και ναι το αλκοόλ την είχε βοηθήσει, ναι όταν πίνει λιγάκι είναι πιο ευχάριστη και ομιλητική, τι να κάνουμε, χρειάζεται βοήθεια σ’αυτό. Αλλά εκείνος είχε πιει ελάχιστα, άρα, ναι, αυτή η ατάκα ήταν νηφάλια, δεν μίλαγε το αλκοόλ. Έχεις το πιο καθαρό βλέμμα που έχω δει ποτέ.

Τρία χρόνια και το κινητό του παρέμενε αποθηκευμένο στη μνήμη του δικού της. Το τσέκαρε που και που να σιγουρευτεί ότι ήταν εκεί. Ηξερε ότι δεν θα το ξαναχρησιμοποιούσε αλλά αρνούνταν πεισματικά να το σβήσει. Που ξέρεις... Καμμιά φορά .... Κι αν έχει αλλάξει νούμερο εντωμεταξύ; Της το είχε δώσει εκείνος. Δεν είχε ζητήσει το δικό της από ευγένεια, παρόλο που του είχε δώσει όλο το θάρρος. Η επιλογή της επικοινωνίας ήταν δική της, αλλά μάλλον τελικά δεν ήταν. Έχεις το πιο καθαρό βλέμμα που έχω δει ποτέ. Δεν τον σκεφτόταν συχνά αλλά όταν το έκανε κολλούσε για μέρες. Είχε τέτοια γλύκα αυτή η ατάκα, πολλές φορές την ένιωθε σαν μαλακό κουκούλι γύρω της. Τις πιο βαρετές στιγμές μέσα στο λεωφορείο εκτεθιμένη στα βλέμματα και στα χνώτα αγνώστων, στο τσαλαπάτημα των βιαστικών βιοπαλαιστών, εκείνη είχε τα λόγια του σαν διάφανη μεμβράνη πάνω της και έτσι έφτανε στον προορισμό της σώα και αβλαβής. Ή και στο γραφείο όταν κουραζόταν απ’τη βαβούρα έμπαινε για λίγο μέσα σ’αυτές τις λέξεις και αμέσως ένιωθε καλύτερα. Ένας μικρός διαλογισμός.

Τον είχε πάρει τηλέφωνο δύο φορές. Την πρώτη ήταν γεμάτη χαρά και σιγουριά. Γεμάτη αναστάτωση επίσης... Τι όμορφο συναίσθημα ... και αυτές οι πεταλούδες που λένε πως νιώθεις στο στομάχι όταν ερωτεύεσαι ήταν όλες εκεί και πετάριζαν μέσα της. Τον είχε πετύχει σε δουλειά, θα της τηλεφωνούσε εκείνος για να βρεθούνε ... Τα μάτια του ήταν σκούρα και μεγάλα δεν ήξερε αν ήταν μαύρα ή καφέ, ο φωτισμός δεν βοηθούσε. Πόσο μπορείς να θυμάσαι κάποιον που είδες μια φορά για μερικές ώρες... Θεέ μου, τι ψύχωση είναι αυτή; Δεν τον είχε δει στον ύπνο της ποτέ ή κι αν τον είχε σίγουρα δεν το θυμότανε. Ποιος ξέρει γιατί. Σκατά! Δεν της τηλεφώνησε ποτέ.

Την δεύτερη φορά αισθανόταν ήδη ανεπιθύμητη... Είχαν περάσει μήνες. Έπρεπε όμως να ξαναδοκιμάσει. Το χρωστούσε στον εαυτό της. Μπορεί να είχε χάσει το τηλέφωνό της, μπορεί να του είχε συμβεί κάτι. Ήταν φιλικός και πρόσχαρος, χαιρόταν που την άκουγε (ναι αλήθεια, το χαμόγελό του διαπερνούσε τα καλώδια) και είχε μάλλον εντυπωσιαστεί που είχε φυλάξει το τηλέφωνό του. Ήταν σε μίνι καλοκαιρινές διακοπές θα της τηλεφωνούσε μόλις γυρνούσε στην Αθήνα ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ. 'Εχει ξεχάσει τον ήχο της φωνής του και την στεναχωρεί αυτό. Δεν έχει συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι σιγά-σιγά ξεθωριάζει μέσα της και τον χάνει και γίνεται σαν φαντασίωση που ίσως και να μην υπήρξε ποτέ. Μα όχι ήταν και άλλοι μαζί της εκείνο το βράδυ και ναι της το είχαν επιβεβαιώσει ήταν όμορφος και συμπαθής στην παρέα. Άρα αυτή η συνάντηση είχε συμβεί. Είχε σάρκα και οστά. Δεν της τηλεφώνησε ποτέ.

Μα καλά όλα τα άλλα, να μην θυμάται τη μουσική; Πρώτη φορά της συνέβαινε αυτό. Όμως θυμόταν τις τάμπλες. Κάτι είναι κι αυτό. Τι συζήτηση κι αυτή με τις τάμπλες... Κάθε φορά που άκουγε τάμπλες τον θυμόταν. Δεν ήταν θυμωμένη μαζί του. Παράξενο έ; Ήταν με όλους τους άλλους και με τον εαυτό της αλλά όχι μαζί του. Και που ξέρεις τελικά μερικά πράγματα ίσως να είναι και για καλό. Τα φαινόμενα απατούν, ίσως και να είναι ένας κάφρος μέσα σε ένα ωραίο περιτύλιγμα. Μαλακίες. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια. Πολλά ποτέ μαζεμένα ...

Εχεις το πιο καθαρό βλέμμα που έχω δει ποτέ. Ε, ναι λοιπόν, ε και ; Ξεκόλλα!