Oceano Atlantico

Ταξιδεύουμε κόντρα στη νύχτα. Οι ώρες περνάνε και το παράθυρο δίπλα μου είναι συνεχώς φωτεινό και ηλιόλουστο. Έξω απ’ το παγωμένο τζάμι τα πιο όμορφα σύννεφα που έχω δει ποτέ, σε όλους τους συνδυασμούς. Ολόλευκα, μικρά, μεγάλα, αραχνοϋφαντα και παχουλά. Κάποια από αυτά κινούνται με νωχελικές κινήσεις κλασικού μπαλέτου, κάποια άλλα είναι στατικά σαν να επιπλέουν σε κάποιο διαστημικό τοπίο. Κλείνουμε τα παράθυρα, αδύνατον να κοιμηθείς με τόσο φως. Λίγες ώρες μετά ανοίγω διστακτικά για να δω διαγώνιες συμμετρίες από σύννεφα, έτσι όπως θα τα σχεδίαζε ο Escher. Η φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί να τα αποτυπώσει. Μήπως είναι ένα παιχνίδι του κουρασμένου μυαλού που κοιμάται διακεκομμένα και ξυπνάει αναπάντεχα μέσα σε μια 11ωρη πτήση… Ο ωκεανός μοιάζει ακίνδυνος από τόσο ψηλά. Ένα απέραντο μπλε που ενώνεται με τον ουρανό χωρίς να σ’ αφήνει να δεις τα όριά του. Τα λευκά μικρά κύματα (εκεί κάτω) ενώνονται με τα τεράστια λευκά σύννεφα (εδώ πάνω) και το αποτέλεσμα είναι εξωπραγματικό.
Destino: Mexico city. Destination or destiny? Τα χαρτιά παραμένουν λευκά και έχω μασουλήσει το μισό στυλό. Σε λίγες ώρες θα συναντήσω τον Morrissey και δεν έχω ιδέα τι να ρωτήσω. Όλα και τίποτα. Υπάρχει κάτι που να μην έχει πει ποτέ, υπάρχει κάτι που να μην ξέρω ήδη; Όλες οι πιθανές ερωτήσεις μου φαίνονται χαζές και κοινότυπες. Και όσο πλησιάζουμε στον προορισμό τόσο αγχώνομαι. Do your best and don’t worry…