Το λιβάδι που δακρύζει
Γελούσες κι έσβηναν τα σύννεφα κι οι σκέψεις μου
Σ' ένα ανοιξιάτικο λιβάδι ήμασταν μόνοι
Ξάπλωνα κι είχα το κεφάλι μου στα πόδια σου
Κι άκουγα το χορτάρι να μεγαλώνει
Κι όταν αγρίευε αφηνόμουνα
Στην αγκαλιά του να με σηκώνει
Γελούσες κι έλιωναν τα σύννεφα κι οι λύπες μου
Σ' ένα ανοιξιάτικο λιβάδι ήμασταν μόνοι
Ξάπλωνα κι είχα το κεφάλι μου στα πόδια σου
Κι άκουγα το χορτάρι να μεγαλώνει
Λίγες μέρες πριν γεμίσει το φεγγάρι οι λύκοι είναι εδώ με ουρλιαχτά σιωπής και ανάσες ζεστές και γήϊνες, παγωμένες και απόσκοσμες. Χθες και σήμερα Αγγελάκας + Βελιώτης @ Gagarin
posted by Rainman at
4/11/2006 12:33:00 PM
3 Comments:
"Υou stare at the sky, colours reflecting in your eye
could it be, what they call the northern lights
but here and at this time of year
it's like someone spilled the beer all over the atmosphere"
Διαολεμένα όμορφο το blog σου με στιγμές απίστευτης συγγραφικής μαγείας. Από τη στιγμή που ξεκίνησα να το διαβάζω, μου ήταν αδύνατον να σταματήσω. Δυστυχώς μερικές ώρες μετά έφτασα στο τέλος. Με την ελπίδα άνεμοι ευτυχίας να πνέουν στη ζωή σου σε χαιρετώ.
spoonful, έχω δει Λύκους στο θέατρο Ρεματιάς και ήταν άλλη αίσθηση αλλά και μεσ' στο τσιμέντο της πόλης με συγκινούν πάντα γιατί όπως και να το κάνεις είμαι παιδί της πόλης. Παρόλο αυτά ζηλεύω φρικτά το Πήλιο, την επόμενη φορά...
mystery, πάνω που λέω να το κλείσω το ρημάδι, έρχεται ένα comment σαν το δικό σου και...
Ελπίζω αυτοί οι άνεμοι ευτυχίας να μην αργήσουν πολύ γιατί κουράστηκα. Σ' ευχαριστώ πολύ :))
Να το κλείσεις το ρημάδι??!!
Ούτε που να το σκέφτεσαι! Απαπααα
Post a Comment
Subscribe to Post Comments [Atom]
<< Home